Jonh Venables // Lokman Kurucu

JON VENABLES

(sezer atasyas’a)

ı

demir göklü havariler tahta kanatlarıyla
omuzlarıma indiğinde
susma!
beynini çiğnerken düşle kendini çocuk
çığlık at susma!
mor kargalar erimesin avuçlarında
masumiyetin çoğalmasın çocuk susma!
derdim kendime

bilirdim dilimde birikenleri emip çağ atlayacak korkunun
altın direklerin tohumuna toprak olacağını

bıçaklara uyanırdım
beyazları morlarla kovardım
kaburgamdan çıkıp ben olmayı bekleyen
kinim, varlığım için
ben,jon, Jon Venables olmadan önce
göklerinizle savaşan
ucuz bir şeytandım

ıı

sonra kalbinde
tunç taçlar çoğaltarak
bitmeyen nedenlerinize yürüyenleriniz
üzerimde durdular
kaburgam çatladı
karanlığıma kaldım

yürüdüm yürüdüm
yürürken kendime bir gün
tuttum küçük, sarı bir eli ki
o el sizdiniz
hepinizdiniz
o henüz toprak kokan
taze beden...
sormayınız,
kitaplarınız emrettiği
tarihiniz leş koktuğu
kahramanlarınız katiliniz olduğu için değil
ağlayacaktı öldürmesem

katilliğime kaldım

dolaştım dillerinizce
dişilerinizin rahmine damladım
kök korkuları, tarih irinleri çoğalttım
büyüdüm haritalarınızı yırta yırta
görüldüğüm her yerin şeytanı oldum
ben,jon, jon venables oldum
ben katil kahramanınız

tapın bana
işte buradayım

lokman kurucu