Halil Cibran etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Halil Cibran etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

20 Şubat 2013 Çarşamba

Kırık Kanatlar // Halil Cibran

Ah, Selma…
Çiçeklerden demetler yaparak başucuna koymak isterdim.
Hayatın kırdığı kollarını ellerimin arasına alarak sarmak, fırtınadan korumak isterdim.
Sevginin sadece kendini düşünmek olmadığını, her halinde saklı güzelliğini açığa çıkararak anlatmak isterdim.
Acı içerisinde kıvranan her yalnıza, bir ilahi gibi yankılanan sesini duyurmak isterdim.
Yaşamak isterdim, yaşatmak isterdim…
Özgürlüğümüze ve mutluluğumuza kuralları ile engel olan herkesin karşısına çıkarak, savaşmak isterdim.
Yıldızları yeryüzüne indirerek, seni gökyüzüne çıkarmak isterdin.
Gönüller üzerinde biriken karanlıkları, bir rüzgâr olarak bir diyardan diğerine savurmak isterdim.
Hayatın kalabalığında, yalnızlığın huzurunu yaşayan bir aşkı bulmak isterdim.
Tutmak isterdim ellerinden,
Çıkmak isterdim göğün yedi katına,
Güneşe uzanmak isterdim,
Yanacağımı bile bile…


Halil

19 Şubat 2013 Salı

Deli (2 ) // Halil Cibran

HÜZNÜM DOĞDUĞUNDA..
Hüznüm doğduğunda, onu özenle besledim ve tüm aşkım ve şefkatimle üstüne titredim.
Böylece, hüznüm, bütün canlı varlıklar gibi hep güçlü, güzel ve olağanüstü niteliklerle büyüdü.
Ve, Hüznüm ile ben birbirimizi hep sevdik; ve ayrıca, bizleri çevreleyen her şeyi de sevdik; çünkü Hüznümün sevimli bir ruhu olduğu gibi, ben de , Hüznüm sayesinde sevimli bir ruha sahiptim.
Ve Hüznümle ben karşılıklı konuştuğumuzda günlerimiz kanatlanır, gecelerimiz de rüyalarla süslenirdi; çünkü, Hüznüm konuşkan olduğu gibi, onun sayesinde ben de konuşkan oluyordum.
Ve, Hüznüm ve ben birlikte şarkı söylediğimizde tüm komşular bizi dinlemek için pencerelere koşuşurlardı; çünkü şarkılarımız deniz kadar derin ve olağanüstü anılarla dolu idiler.
Ve, Hüznüm ile ben birlikte yürüdüğümüzde insanlar bize hayranlıkla bakar ve yumuşak sevgi kelimelerini mırıldanırlardı. Ama, aynı zamanda , bizlere, erişilemeyen bir nesneye duyulan bir kıskançlıkla da bakarlardı; çünkü, Hüznüm asil idi; ve, ben de Hüznümle beraber olmaktan hep gurur duyardım.
Bu sırada, her canlı gibi Hüznüm öldü; ve, ben de düşüncelerime dalıp vecd etmek için tek başıma kaldım.
Ve şimdi, konuştuğumda, sözlerim kulaklarımda ağır yankılara neden olur.
Ve şarkılarımı söylediğimde artık komşularım gelmiyor beni dinlemeye.
Ve sokaklarda yürüdüğümde, kimse artık dönüp bana bakmıyor.
Ancak rüyalarımdadır ki, yakınlık ve anlayış dolu sesler beni göstererek fısıldaşıyor: “Hüznü ölen kişi, işte budur…”.

VE SEVİNCİM DOĞDUĞUNDA…
Ve sevincim doğduğunda, çatıya çıkıp haykırdım:
“Gelin komşular, görün, gülümseyen güneş oldum!”
Ama hiçbir komşum gelmedi sevincimi görmeye,
Aylarca sürdü şaşkınlığım, unutuldum, yalnızdık.
Ve sevincim solgun, güçsüz büyüdü; 

Benden başka hiçbir yürek ona sevgi duymadı, öpmedi hiçbir dudak;
Ve sonunda her canlı gibi öldü sevincim, yalnızlıktan…


Ve şimdi ölü sevincimi, ölü hüznümle anımsayabiliyorum.
Ve yüreğimde kardeş anıları, rüzgârda mırıldanıp düşen
Suskun ve Solgun güz yapraklarını andırıyor şimdi…


Deli / Halil Cibran

29 Kasım 2012 Perşembe

Ermiş // Halil Cibran

Size bir de denildi ki hayat karanlıktır diye ve sizler bezginliğinizde tekrar edegeldiniz, bir bezgin tarafından ne söylenmişse.
Ve ben derim ki hayat, sahiden karanlıktır, insiyak olduğu zaman başka.
Ve her insiyak kördür, bilgi olduğu zaman başka.
Ve her bilgi beyhudedir, çalışma olduğu zaman başka.
Ve her çalışma nafiledir, aşk olduğu zaman başka.
Ve her ne zaman aşkla çalışırsanız kendinizi kendinize raptedersiniz ve ötekine ve Allah’a.

Halil Cibran 


(insiyak: güdü, içgüdü; dürtülerin işaret ettiği ihtiyaçları karşılamaya yönelik davranışlar))

17 Ekim 2012 Çarşamba

Deli // Halil Cibran


“Tanrıların doğumundan oldukça önceydi. Derin bir uykudan uyandığımda maskelerimin, benim şekil verip yedi yıldan beri taşımakta olduğum yedi maskenin çalınmış olduğunu gördüm… 

Kutsa! Beni maskelerimden sıyırmış olan hırsızları bile kutsa Tanrım.”